கேப்டன் டைகர்

பஞ்ச் லைன் எதுவும் இல்லை ….

Tag Archives: காய்ச்சல்

காய்ச்சல் …

கண்ணனுக்கு உடம்பு சரியில்லாமல் போய் இன்றோடு மூன்றாவது நாள். தொண்டை ஒரு மாதிரி இருந்தது இரண்டு நாட்களுக்கு முன். தற்போது மூக்கு ஒழுகல், வறட்டு இருமல், தலைவலி கூடவே காய்ச்சல் வேறு. நேற்று மதியத்தில் இருந்து அவனைப் போட்டு வாட்டி விட்டது. சென்னைக்கு பொறியியல் படிக்க வந்த மூன்று வருடத்தில் இப்போது தான் முதல் முறையாக அவனுக்கு இவ்வளவு மோசமாக உடம்பு சரி இல்லாமல் போய் இருக்கிறது. ‘எந்த நோய் வேணும்னாலும் வரலாம், ஆனா யாருக்கும் காய்ச்சல் மட்டும் வரவே கூடாது டா சாமி’ என்று அவன் நினைத்துக் கொண்டிருந்தான். ஆனால் பொறியியல் தெரிந்த அளவு அவனுக்கு மருத்துவம் தெரிந்திருக்க வாய்ப்பு  இல்லை. இந்தக் காய்ச்சல் வரக் காரணம் த்ரோட் இன்பக்சன் தான் என்பது அவனுக்கு தெரியாது.

காய்ச்சல் இருந்தால் சுடு தண்ணீர் தான் குடிக்க வேண்டும் என்பது அவனுக்கு தெரியும், ஆனால் சுடு தண்ணீர் வைத்துக் கொடுக்க ஆளும் இல்லை, அடுப்பும் இல்லை. அவனுடன் தங்கி இருக்கும் கிருபா,  “என்னடா எப்படி இருக்கு உடம்பு, இன்னைக்காவது காலேஜ் வருவியா” என்று கேட்டான் அசைன்மன்ட் நோட்டை பேக்கில் வைத்துக் கொண்டே. பதில் இல்லை. “ஊருக்கு போகலான்ல” என்று கிருபா கேட்டதற்கு, மறுபடியும் பதிலே இல்லாததால், “டே உன்னத்தான்… ஊருக்கு போகலான்ல” எனத் திரும்பக் கேட்டான். மண்டையை ஆட்டினான் கண்ணன்.

கிருபாவும் காலேஜுக்குப் போய் விட்டான். ரூமில் ஆள் இல்லாமல் தனியாக இருப்பது எரிச்சலாக இருந்தது. ஊருக்குப் போகலாம் என்றால் இந்த சமயம் பார்த்து கடந்த மூன்று நாட்களாக அவன் அம்மாவும் ஊரில் இல்லை. அக்காள் வீட்டிற்கு சென்றவள் இன்றிரவு தான் வருவாள் என்பதை மூன்று நாட்களுக்கு முன் பேசிய போது சொன்னாள்.

மேலே சீலிங்கில் மிகவும் மெதுவாக ஓடிக் கொண்டிருந்த பேனை கொஞ்ச நேரம் பார்த்துக் கொண்டிருந்தான். மெல்ல வலது புறம் சாய்த்துப் படுத்தான். கண் விழித்துப் பார்த்த போது தண்ணீர் வற்றிப் போன ஒரு ஓடைக்கு ஓரமாகப் படுத்துக் கிடந்தான். எந்த இடம் என்று சுற்றிப் பார்த்தான். சிறிது தூரத்தில் பனை மரங்கள் அசைவில்லாமல் அமைதியாக நின்றிருந்ததைப் பார்த்தவுடன்,  ‘ஓ, குதிர வாய்க்காலா’ என்று தனக்குத் தானே சொல்லிகொண்டான். எழுந்து அமர்ந்த கொஞ்ச நேரத்தில் உச்சி வெயில் மண்டையைப் பிளக்க ஆரம்பித்ததை உணர்ந்தான். சுற்றி யாரும் இல்லை. உடல் சூடாகி வியர்க்க ஆரம்பித்தது. கழுத்து வலித்தது.

“அஹ்” என்ற முனகலுடன், கண்ணைத் திறந்து பார்த்தான். இன்னும் ரூமில் தான் படுத்து இருந்தான். ‘அடச்சே, கனவா’ என்று சலித்துக் கொண்டு பக்கத்தில் வைத்திருந்த மொபைலில் மணி பார்த்தான். பதினோரு மணி ஆகி விட்டிருந்தது. அந்த பத்துக்குப் பத்து ரூமில் புழுங்க வாடை அடிக்க ஆரம்பித்ததை உணர முடிந்தது கண்ணனால். மெதுவாக எழுந்து பிரட் பாக்கட்டைத் திறந்து சாப்பிட ஆரம்பித்தான்.நாலு ஸ்லைஸ் சாப்பிட்டு, கொஞ்சம் போல குடத்தில் இருந்த தண்ணீரைக் குடித்தான்.

மறுபடி மெல்லிய குளிர் ஆரம்பித்தது. போர்வைக்குள் புகுந்து கண்ணை மூடினான். எழுந்து பார்த்த போது மணி மூன்று ஆகி விட்டிருந்தது. ஊருக்குப் போகலாம் என்று நினைத்துக் கொண்டு அம்மாவுக்குப் போன் செய்தான். பத்தாவது முறையாக, “நாட் ரீச்சபிள்” என்று ரிக்கார்டட் வாய்ஸ் சொன்னது. உடம்பு வலியுடன் மெதுவாக  பஸ் ஸ்டாப் போய் சென்ட்ரல் செல்லும் பஸ் ஏறினான்.

ஒரு ஆட்டோ பிடித்து அரக்கோணம் பஸ் ஸ்டாண்ட் சென்ற போது மணி ஐந்தே முக்கால் ஆகியிருந்தது. பக்கத்தில் யாரோ ஒருவர்  “கதிரு, நான் கல்யாண மண்டபத்துக்கு ஒரு ஏழரை மணிக்கு வந்துருவேன்” என்று செல் போனில் கத்திக் கொண்டு சென்றதை எரிச்சலுடன் பார்த்தான். எல்லா பஸ்களிலும் கூட்டம். நிற்க்கக் கூட இடம் கம்மியாக இருந்தது. நிறைய பட்டுப் புடவைகள், வெள்ள சட்ட வெள்ள வேட்டிகள் நின்று கொண்டிருந்தனர். கண்ணன் வேலூர் செல்லும் பஸ்ஸில் சோளிங்கர் செல்வதற்கு ஏறினான்.

பஸ்சிற்குள் ஒரே தள்ளு முள்ளு. ‘உட்கார்ந்தால் தேவலாம்டா’ என்று கண்ணன் உடம்பு சொன்னது. கம்பியில் சாய்ந்து நின்று கொண்டிருந்தவனை நெருக்கித் தள்ளி விட்டு அவன் முன்னால் வந்து நின்றாள் ஒரு பெண். தன்னுடைய குழந்தையை சீட்டில் உட்கார்ந்து இருந்த பெண்ணிடம் கொடுத்து விட்டு கண்ணனுக்குப் பக்கவாட்டில் நின்றாள்.

கூட்டம் மேலும் அதிகமாகி சுற்றி நின்ற அனைவரும் இவனை நெருக்க ஆரம்பித்தனர். வறட்டு இருமலும் அவ்வப்போது வந்து போனது. உடல் சூடு அதிகமாக ஆரம்பித்தது. கண்ணை மூடியவாறு நின்று கொண்டிருந்தவனை திடீரென்று அந்தப் பெண் கூப்பிட்டாள், “தம்பி,  தம்பி”, கண்ணை விழித்து “உம்” என்றான். “உடம்பு சரி இல்லையா” என்று கேட்டாள். “ஆமாங்க” என்று முனகினான். அவன் தலையையும், கழுத்தையும் தொட்டுப் பார்த்து “அச்சச்சோ, ஜுரம் அடிக்குது… தனியாவா வந்திருக்க” என்றாள். “உம்” என்றான் கண்ணன். அவள் சட்டென்று, பக்கவாட்டில் அமர்ந்திருந்த பெண்ணிடம் “ஏம்மா , இந்தப் பையனுக்கு உடம்பு சரியில்ல ஜுரம் அடிக்குது, உக்கார எடம் கொடேன்” என்று சொல்லி இடம் வாங்கிக் கொடுத்தாள். “உக்காந்துக்கோப்பா… ஏன் தனியா வர்ற, ஒடம்பு சரியில்லாதப்ப” என்று அவள் சொல்லிக் கொண்டிருந்தபோது போது கண்ணீர் கண்ணன் கண்ணை மறைக்க ஆரம்பித்து இரண்டொரு நொடிகளுக்கு மேல் ஆகி இருந்தது.

Advertisements

டாக்டர் …

முன் குறிப்பு ::
முன் குறிப்பெல்லாம் ஒன்னும் இல்ல, மேட்டரு கீழ இருக்கு …

நண்பன் கமலக் கண்ணனுக்கு ஒரு நாள் உடம்பு சரி இல்லாமல் போன போது, (பல நாள் உடம்பு சரி இல்லாமல் போகும், அதில் ஒரு நாளை) என்னுடன் கழித்தான்.

“மச்சி நல்ல டாக்டரப் போய் பாக்கனும் டா உடம்பு சரி இல்ல, கோல்டும், பீவருமா இருக்கு” னு சொன்னான். நான் அவன் கிட்ட சொன்னேன், “மச்சி நம்ம ஏரியாவுல இருக்கற டாக்டருங்க எல்லாரும் போலி டாக்டர் தான், இருந்தாலும் இவங்கள்லயே தலை சிறந்த போலி டாக்டர் யாரோ அவர தான் நாம போய் பாக்கனும் டா” னு சொன்னேன். இவ்வாறாக நாங்கள் இருவரும் முடிவெடுத்து எங்கள் ஏரியாவில் இருக்கும் ‘ஒரு’ ஆஸ்பத்திரிக்கு சென்றோம்.

‘அந்த’ ஆஸ்ப்பத்திரியின் ரத்த சரித்திரம்:
தோராயமாக 12 வருடம் முன்பு, உடம்பில் ஏதோ ஒரு சின்ன பிரச்னைக்காக ‘அந்த’ ஆஸ்பத்திரியின் தலைமை (??) மருத்துவர் அற்ப்புதமாக சிகிச்சை கொடுத்து, உயிரோடு இருந்தால் இந்நேரம் தனது மகனுக்கு நல்ல தந்தையாக, நன்றாக வாழ்ந்திருக்க வேண்டிய ஒருவரை, pack-up செய்து அனுப்பி வைத்த கல்வெட்டுகளைத் தாங்கி இன்றும் கம்பீரமாக நிற்க்கும் பெருமையைக் கொண்டது.

இன்றும் கூட்டம் வருகிறது ‘அந்த’ ஆஸ்பத்திரிக்கு. மலிவு விலை மருத்துவர் போல. கமலக் கண்ணன் எப்போதும் ‘cold’ க்குதான் அங்கு செல்வான். அதற்க்கு ஒரு காரனமும் சொல்வான் “அந்த டாக்டர் கொடுக்கற மருந்து போதை மருந்து மாதிரிடா.. அருமையா தூக்கம் வரும், ரெண்டு மூனு நாளைக்கு நாம ஒரு மாதிரியான போதையோடவே இருக்கலாம்” னு சொல்லுவான். ஒரு வேளை இப்படி இருக்குமோ என்று நான் நினைப்பது உண்டு. டாஸ்மாக் போனா காசு அதிகம் ஆகும், சரக்கு, மிக்சிங்கு, சைடு டிஷு, சிகரட்டு, போக வர பெட்ரோல் செலவு, இலவசமா வாந்தி வேர வரும். அதுக்கு இந்த டாக்டர் கொடுக்கர மருந்தே தேவலாம்ல.

இவ்வாறாக நண்பன் கமலக் கண்ணன் தன் உடம்பை சரி செய்து கொள்வார். கூடவே அவரின் ட்ரேட் மார்க், சேட்ஜியின் கைவண்ணத்தில் உருவான அற்ப்புத மருந்து, ‘மாவா’ வும் சேர்ந்து கொள்ள, விரைவாக குணம் அடைவார்.

வழக்கம் போல் ஒரு முறை அவருக்கு போதை தேவைப் பட்டது (அதாங்க அவருக்கு உடம்பு சரி இல்லாமப் போச்சு). எப்போதும் கமல் ஆஸ்பத்திரி செல்லும் போது துணைக்கு ஒருத்தர் வேண்டும் என்பதால், அன்று மாலை எனக்கு போன் செய்தார். நான் ஆபீசில் இருந்து வீட்டிற்க்கு பஸ்ஸில் வந்து கொண்டிருந்தேன். திரு-வி-க நகர் பஸ் ஸ்டாண்டில் இருந்து ஆஸ்பத்திரி 5 நிமிட தூரம் தான். நான் ஆஸ்பத்திரி சென்றதும் கமல் புற நோயாளி பகுதியில் அமர்ந்து இருந்தான்.

“எத்தனாவது ஆள் டா நீ” னு கேட்டேன், “இன்னும் மூனு பேர் இருக்காங்க டா” னு சொன்னான். எனக்கு நல்ல பசி வேற. நான் இதை அவனிடம் சொல்ல, உடனே அவனோட பஜாஜ் டிஸ்கவர் சாவிய என் கிட்ட கொடுத்து “வீட்டுக்கு போய் சாப்பிட்டு வந்து என்ன கூட்டிட்டு போ” என்றான்.

நான், “டேய் மூனு பேருக்கு அப்புறம் நீ போகனும்கரே, நான் சாப்பிட்டு வர லேட் ஆகிரும் டா” னு சொன்னேன். அதுக்கு “வெளிய போய் பேசலாம் வாடா” னு என்னைக் கூட்டிட்டு போய்,
“டே இந்த டாக்டர் ஒவ்வொருத்தருக்கும் பிரச்சனை என்னனு கேட்டு, கூகிள்ல மருந்து தேடி கண்டுபுடிச்சி கொடுக்க கண்டிப்பா லேட் ஆகும் டா, நீ போய் சாப்பிட்டு வாடா” னு சொன்னான். எனக்கு குபீர்னு சிரிப்பு வந்திருச்சு.

யோசிச்சுப் பாருங்க, டாக்டர் யாரோ ஒருத்தர் கிட்ட என்ன பிரச்சனைப்பா அப்படினு கேட்க்க, அவர் “எனக்கு cold டாக்டர்” னு சொல்ல, டாக்டர் உடனே மறச்சு வச்சிருக்கர மடிக் கணினியிய யூஸ் பண்ணி “medicines for cold” அப்படினு கூகிள்லே டைப் பண்ணி, மருந்து தேடுவாரா??. இதை நான் கமல் கிட்ட சொல்ல, ரெண்டு பெரும் ஆஸ்பத்திரி வாசல்ல நின்னு சிரிச்சிகிட்டு இருந்தோம் ……

மேலும் அந்தத் தவறான சிகிச்சையால் இறந்து போனவரின் வயதான பெற்றோர் என் வீட்டுக்கு பக்கத்து ப்ளாட்டில் தான் வசிக்கிறார்கள் என்பது இந்த தீபாவளி அன்று தான் தெரிய வந்தது. தீபாவளிப் பலகாரங்கள் கொடுக்க எங்கம்மா அவர்கள் வீட்டிற்க்கு சென்றதனால், இந்த விஷயம் எனக்குத் தெரிய வந்தது.

கொசுரு::
இந்தப் பதிவை எந்த டாக்டராவது படிக்க நேர்ந்தாலோ, அல்லது வேறு சிலர் படிக்க நேர்ந்து (தெரியாத்தனமாக), அவர்கள் மனம் புண்படுமானால், நாட்டு மருந்துக் கடைக்குச் சென்று களிம்பு வாங்கி புண்பட்ட இடத்தில் தடவிக் கொள்ளுமாறு கேட்டுக் கொள்ளப்படுகிறார்கள்.